Obelisco en Plaza de Mayo

Woensdag was het zover: de Obelisco - die ik al wel vanuit een stadsbus had gezien - werd aan een nadere inspectie onderworpen. Een beroemd icoon in het midden van de breedste straat van de stad, Avenida 9 de Julio. In 1936 hier neergezet vanwege het vierhonderdjarig bestaan van Buenos Aires en 67 meter hoog.
Zittend op mijn reisgids (bovenop een bloedheet metalen bankje) heb ik intens een vette dosis uitlaatgassen ingeademd en de verkeerschaos op de 12 (!) rijbanen tot mij laten komen. Schuin aan de overkant lonkte het historische operagebouw Teatro Colón, maar door de hitte en een beetje murw van al het lawaai kon ik me er niet toe zetten om de straat 'helemaal' over te steken. Ach, heb ik nog iets te doen aan het einde van mijn reis.


Via een drukke winkelstraat naar een andere must see: het plein van de Dwaze Moeders, Plaza de Mayo. Hier wilde de vriendelijke souvenirverkoper Gabriel Cerpico graag met mij op de foto. Nee, het was echt niet andersom! Dat ik even fanatiek met de Argentijnse vlag mocht wapperen, vond ik natuurlijk een prettige bijkomstigheid. Viva Argentina!


Serieuzere kost: een bezoekje aan Casa Rosada, het presidentieel paleis uit 1884. Je kent vast de filmopnamen van een zwaaiende Madonna, eh Evita vanaf het balkon. De roze kleur is in de negentiende eeuw gekozen als compromis tussen de Federalisten (roodhemden) en Unitarios (withemden).


Aan Plaza de Mayo staan nog meer beroemde stenen kolossen: El Cabildo (een Spaans koloniaal gebouw waar eens de gemeenteraad zetelde en op 25 mei in 1810 de eerste - voorlopige - eigen regering werd gevormd) en Catedral Metropolitana (een imitatie van paleis Bourbon in Parijs). Rechts in de zijkapel bewaken soldaten (granaderos) met de blik op oneindig het marmeren mausoleum van de grote bevrijder San Martín.