Waiting for the bus

Onder de indruk van Talampaya en stoffig, bezweet en slaperig worden Julia, Martin en ik in the middle of nowhere afgezet bij een wegrestaurant, waar we een paar uur later de bus naar La Rioja (zouden moeten) kunnen nemen. Hier nemen we afscheid van Valentino, die terugrijdt naar Valle Fertil en morgen in het vliegtuig naar metropool Buenos Aires stapt. Wat een contrast met deze imposante, ruige omgeving.


Huppekee, even een tafel en drie stoelen naar buiten slepen en het wachten kan beginnen. Wat smaakt dat biertje goed! Als avondeten krijgen we een reusachtig bord vol kaas, vliegen, worst en olijven. Een leeg bierblikje rolt over de grond, voortbewogen door de warme wind, en voegt het perfecte achtergrondgeluid toe. 't Is net een westernfilm. Een aangeschoten local komt nieuwsgierig informeren wat we in godsnaam op deze plek doen, want het is hier zoo tranquilo. Tja, ook wij betwijfelen even of er wel echt een bus zal arriveren en zijn toch wel blij dat we hier niet in ons eentje zijn gestrand.


De schemering valt in en even later schitteren de sterren en de Melkweg ons tegemoet. WAUW! De immense rust wordt rond 22 uur verstoord als drie bussen ons 'terras' komen oprijden en met draaiende motor pauze houden. Een van deze stinkende monsters brengt ons uiteindelijk rond middernacht naar La Rioja. Hieronder staat de tijd nog even stil in de keuken van het geweldige afgelegen wegrestaurant.