Onafhankelijk Tucumán

Deze stad bevalt me! Toen ik dinsdagavond rond 21 uur arriveerde en op de radio hoorde dat het buiten nog 33 graden was, schrok ik even. Ook van de drukte rondom het busstation, één grote ronkende mierenhoop van auto’s en voetgangers. Ik had een rustige provinciestad verwacht, was moe van de korte nacht in San Juan, gaar van de lange busreis & hitte en wilde SLAPEN. Mijn taxichauffeur was de grootste (en enige) sjagrijn die ik tot nu toe ontmoet heb, hij gromde slechts iets over de verschrikkelijke hitte en keek getergd terwijl hij andere roekeloze chauffeurs uitschold. Nou ja, eerlijk gezegd was ik ook verrast omdat hij de eerste persoon was die niet belangstellend vroeg waar ik vandaag kwam. In het vlakbijgelegen Hotel Colonial trok ik me terug op mijn benauwde kamer (er was airco, maar alleen op stormkracht) en kroop ik na een douche- en handwasmoment in bed. De salsa-danswedstrijd op tv was weinig verheffend en na het weerbericht op de lokale zender ging alles uit.
Voor mijn ontbijtje moest ik de volgende ochtend de straat oversteken, waar ik opnieuw op tv zag hoe warm het zou gaan worden. Verder nare beelden van een totaal verwoest gebouw en geshockeerde mensen, terroristische bomaanslag in Turkije? Ik kon het commentaar niet verstaan en besefte hoe ver het ‘nieuws van de dag’ van me afstaat. Mijn wereld bestaat momenteel uit reizen door een vreemd landschap en met de mensen proberen te communiceren, zoveel mogelijk indrukken opdoen en vastleggen, goed op m’n spullen en mezelf passen, plannetjes maken en wijzigen. Zo besloot ik alsnog naar een ander hotel te verkassen, in hartje centrum. Hotel Francia was een stuk vrolijker en – hoera – ik kon even meesurfen op een onbeveiligd draadloos netwerk.


Na een verkwikkende douche begon mijn kennismaking met San Miguel de Tucumán dan echt. In 1565 gesticht door de Spanjaarden langs de handelsweg van Santa Fe, Córdoba en Salta naar Bolivia en Peru. Zo’n tweeënhalve eeuw later won generaal Belgrano hier in 1814 de beslissende slag tegen de Spanjaarden. En daarom tekende een delegatie van alle Argentijnse provincies uitgerekend in Tucumán de onafhankelijkheid en een grondwet. Om precies te zijn op 9 juli 1816. In el Salon de la Jura van het Casa de la Independencia. En zo kan een foto van drie stoelen en een tafel toch best spannend zijn, niet? Ik voel me nu net hoe-heet-die-trillende-man-ook-alweer (Pierre dinges?), die zulke mooie verhalen kon vertellen bij ‘saaie’ kunstvoorwerpen om ze aantrekkelijk te maken voor leken.


Oké, deze kleuters op studiereis bij het beroemdste huis des vaderlands doen het vast beter bij mijn kritische kijkpubliek:


Om het af te leren nog één feitje over onderstaande Iglesia La Merced. Op het plafond zijn de gevechten bij de stad Tucumán op 24 september 1814 onder leiding van generaal Belgrano geschilderd. Ik heb er nog niks van gezien, de kerk was gesloten toen ik hier gistermiddag badend in het zweet op de stoep stond.